Eugeniusz Dostojewski

Skocz do: nawigacja, szukaj
Eugeniusz Dostojewski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 1 kwietnia 1924
Gwoździec Kolonia
Data i miejsce śmierci 5 maja 2001
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1943-1975
Siły zbrojne Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 8 Brygada WOP
22 Brygada WOP
Dowództwo WOP
Stanowiska szef sztabu batalionu
dowódca batalionu
szef sztabu brygady
dowódca brygady WOP
szef sztabu WOP
dowódca WOP
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca prezes Głównego Urzędu Ceł
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Eugeniusz Dostojewski vel Eugeniusz Harhala vel Eugeniusz Gargala[1] (ur. 1 kwietnia 1924 w Gwoźdźcu-Kolonii, zm. 5 maja 2001 w Warszawie) - generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys

Eugeniusz Dostojewski urodził się 1 kwietnia 1924 w Gwoźdźcu-Kolonii, w powiecie kołomyjskim. Po ukończeniu szkoły powszechnej był robotnikiem w Kołomyi. Po aneksji wschodnich ziem II RP przez ZSRR był uczniem ślusarskim i ślusarzem. W styczniu 1940 deportowany wraz z rodziną do Kraju Krasnojarskiego, gdzie pracował jako robotnik.

Od 31 sierpnia 1943 w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR[1], dowódca drużyny w 2 Dywizji Piechoty im. Jana Henryka Dąbrowskiego. Od stycznia 1944 zastępca dowódcy plutonu. Latem 1944 uczestniczył w walkach pod Puławami i Warką. 1 września 1944 został ranny w nogę. Po wyleczeniu, z początkiem listopada 1944 został elewem Szkoły Oficerskiej 1 Armii WP w Mińsku Mazowieckim. Od lutego 1945 chorąży i dowódca plutonu ckm. Pełnił różne stanowiska w Oficerskiej Szkole Piechoty Nr 2 w Gryficach. W 1947 na kursie oficerów sztabu pułku w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie.

1 grudnia 1947, w stopniu kapitana, został zastępcą komendanta do spraw zwiadu 2 Odcinka 1 Oddziału Wojsk Ochrony Pogranicza w Leśnej. Z dniem 1 stycznia 1949 został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu 12 Samodzielnego Batalionu Ochrony Pogranicza w Szklarskiej Porębie, a już 13 stycznia 1949 został dowódcą tego pododdziału wchodzącego w skład 6 Brygady Ochrony Pogranicza. Z dniem 1 stycznia 1951 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 81 Samodzielnego Batalionu Ochrony Pogranicza w Szklarskiej Porębie, który wchodził w skład 8 Brygady WOP. 3 lipca 1952 został szefem sztabu 8 Brygady WOP w Lubaniu Śląskim. 4 maja 1954 objął dowództwo 22 Brygady WOP w Białymstoku. Ukończył wieczorowo liceum ogólnokształcące w Warszawie. 1 września 1955 został szefem sztabu Dowództwa WOP.

14 listopada 1956 został wyznaczony na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy WOP. 6 sierpnia 1958, w stopniu pułkownika, został dowódcą Wojsk Ochrony Pogranicza. 22 września 1961 mianowany generałem brygady[1]; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa Aleksander Zawadzki. 30 lipca 1965 przeniesiony do pracy w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Został dyrektorem Zarządu Kontroli Ruchu Granicznego. W latach 1967-1969 studiował na Wydziale Prawa i Administracji UW. Od 1 maja 1972 dyrektor Grupy 1 przy Departamencie II MSW. Z dniem 31 sierpnia 1975 został przeniesiony do rezerwy i jednocześnie mianowany prezesem Głównego Urzędu Ceł. W 1980 aresztowany za dopuszczenie do nadużyć (łapownictwa) w tym urzędzie i skazany na 3 lata pozbawienia wolności. Zmarł 5 maja 2001 w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. a b c Jednodniówka Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych Środowiska WOP. s. 11.

Bibliografia

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 340-342.
  • Tadeusz Niedziela [red.]: Wojska Ochrony Pogranicza w pięćdziesiątą rocznice objęcia służby w ochronie granicy Polski 1945-1995. Jednodniówka Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych Środowiska WOP. Czerwiec 1995.