Adam Walczak (partyzant)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adam Walczak
Sęp; Nietoperz
Data i miejsce urodzenia 21 października 1915
Berlin
Data śmierci 2003
Przebieg służby
Lata służby od 1935 do 1945
Jednostki 77 Pułk Piechoty
13 Brygada AK
Stanowiska dowódca brygady
Główne wojny i bitwy II wojna światowa powstanie wileńskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż Partyzancki Krzyż Armii Krajowej Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Adam Walczak ps. Nietoperz (ur. 21 października 1915 w Berlinie; zm. w 2003) – polski dowódca wojskowy. Oficer Armii Krajowej. Kawaler Orderu Virtuti Militari.

Syn Leona i Marii z d. Jankowiak[1].

Okres przedwojenny

W 1919 roku z rodzicami wrócił do Polski. W 1925 roku wstąpił do harcerstwa. Od 20 września 1935 roku szkolił się na Dywizyjnym Kursie Podchorążych w 77 Pułk Piechoty w Brodnicy. Następnie studiował w Szkole Podchorążych w Komorowie. Ukończył ją w październiku 1938 roku i otrzymał przydział do 77 pp[1].

Okres wojny

W wojnie obronnej 1939 roku walczył w 77 pp. Po kampanii wrześniowej internowany w Birsztanach. Z obozu dla internowanych uciekł i rozpoczął działalność w Służbie Zwycięstwu Polski. W lipcu 1942 roku został aresztowany. Po raz kolejny uciekł z transportu i zameldował się do służby w Komendzie Okręgu Wilno AK[1]. Został komendantem Obwodu Oszmiana - Południe. W Rakowie zorganizował oddział partyzancki i w lutym 1944 roku wymaszerował w pole. "Grupę Dąb" przeformowano w 13 Brygadę AK, a dowództwo nad nią objął „Nietoperz”.

W lipcu 1944 roku na czele brygady walczył o Wilno. Uniknął rozbrojenia przez NKWD i na czele swojego oddziału przebił się do Puszczy Rudnickiej, a następnie do Puszczy Nackiej gdzie rozwiązał 13 Brygadę. W styczniu 1945 roku wyjechał do Białegostoku i dalej do Torunia. Był poszukiwany przez Urząd Bezpieczeństwa. Wielokrotnie zmieniał miejsca pobytu[1].

Okres powojenny

W 1978 roku przeszedł na emeryturę. Napisał monografię 13 Brygady AK. W 1993 roku został wybrany do Rady Naczelnej Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej.

Awanse

Odznaczenia

Pierwotny wykaz orderów i odznaczeń podano za: Danuta Szyksznian Jak dopalał się ogień biwaku. s. 456

Uwagi

  1. 3 maja 1944 podczas inspekcji zgrupowania „Jaremy", „Gen Wilk" udekorował „Nietoperza" Krzyżem Walecznych.

Przypisy

  1. a b c d Danuta Szyksznian: Jak dopalał się ogień biwaku. s. 456.

Bibliografia